Yazýnýn baþlýðý, Mülk suresinin son ayetinden. Ayetin tamamý þöyle: “Sor onlara: Hiç düþündünüz mü; eðer suyunuz tükenirse, size temiz suyu kim getirecek?” (67:30)

Mülk suresinin önemine ve sýk okunmasýna dikkat çeken rivayetlerin tümü, “surenin anlamýna” dönük olarak anlaþýlmalýdýr. Surenin önemi muhtevasýndan kaynaklanmaktadýr. Ve bu muhteva içinde, böylesine mucizevi bir ihbar da yer alýr. Öyle bir ihbar ki, 1400 yýl öncesinden muhtemel bir felaketi önceden ima ve ihsas ediyor:

“Eðer suyunuz tükenirse, size temiz suyu kim getirecek?”

Sahi, kim getirecek?

Soruyu soran vahiy, cevabý “Rahman olan Allah” biçiminde vermemizi istiyor. Neden Rahman? Zira su, onun sonsuz rahmetinin bir tecellisi. Onun sýnýrsýz merhamet ve þefkatini temsil ediyor.

Daha düne kadar yaðmurun adý iþte bunun için “rahmet” idi. Sanki bizler yaðmura rahmet dedikçe, yaðmur da bizim için hep rahmet oldu. Yaðmura rahmet demek, zýmni bir duaydý sanki. Ne zaman ki yaðmura “rahmet” diyen tasavvur gitti, yaðmur yaðdýysa zahmet oldu, yaðmadýysa felaket oldu.

O soru orada duruyor: “Eðer suyunuz tükenirse, size temiz suyu kim getirecek?” Cevabýmýzýn “O sonsuz merhamet sahibi” olmasýný istiyor sorunun sahibi?

Su, iþte bunun için azizdir. Zira “el-Aziz” olanýn bir ikramýdýr. Hayatý suya, suyu hayata o baðladý. Ýþte bunun için su verene “su gibi aziz ol” derler. Su, aziz diye sýfatlandýrýlýr; zira her yerde bulunduðu halde deðerinden hiçbir þey kaybetmez. Bu baðlamda Allah'ýn El-Aziz olmasýnýn manasýný da varýn siz düþünün.

“Nezzelna”nýn anlamý “biz indirdik” demektir. Bu ibare, aynen hem vahyin indiriliþi hem de suyun indiriliþi için kullanýlýr. Vahiy mucizedir, su da öyle. Vahiy hayattýr, su da öyle. Vahiy canlýdýr, su da öyle. Þu var ki, vahiy çölleþmiþ yüreklere hayat verirken su ölü topraða hayat verir.

Suyun mucize, suyun hayat, suyun canlý olduðuna inanmayanlar için su molekülü, iki hidrojen bir oksijen atomundan oluþmuþ bir kimyasal bileþiktir. Onlar için su H2O'dur. Sadece kimyasal bir formül.

“Hidrojen orda istemediðiniz kadar, oksijen de? Hadi ne duruyorsunuz, müminlerin gözüne soktuðunuz ne idüðü malum geliþmiþliðinizle siz de yapýverin” deseniz, gözünüze bön bön bakmaktan baþka yapacaklarý bir þey yoktur.

Suyun ilahi bir ikram olduðuna inanmazlar ki, suyun mucize olduðunu bilsinler. Suyun týpký ayet gibi “inzal edilmiþ” olduðuna inanmazlar ki, onu okumayý kabul etsinler.

Bunu anlamayan, “Irmaðýn kenarýnda abdest alýyor olsan da suyu israf etme” diyen Ýslam'ýn asil çocuklarýný da anlamazlar. “Su ortaktýr” diyen Peygamber'i de anlamazlar. Sahipsiz bir deveyi önce susuz býrakan, Allah'ýn elçisi o devenin su içme hakkýný savunduðu için ona hakaret eden ve deveyi de iþkenceyle öldüren Semud uygarlýðýnýn, bu yüzden helak edildiðini de anlamazlar.

Bu yüzden onlara duayý anlatmak, deveye hendek atlatmaktan daha zordur.

Ýlginç bir benzerlik; Mekke müþriklerinin de hayatlarýnda dua yoktu. Bir farkla ki onlar yaðmuru Allah'ýn yaðdýrdýðýna inanýyorlar, fakat onu uzak ve dünyaya karýþmaz tanrý olarak tasavvur ediyorlardý.

Bunlarýn hayatýnda da dua yok. Dua yok ama envai çeþit icad edilmiþ seküler kutsallýk var. Burç var, uður var, uðursuzluk var, 13 rakamý var, yoða var, transandantal meditasyon var, papaza okunma var, dilek var, Bayan Mataji'nin ayaklarýný yýkama var, Anýtkabir'den istek isteme var, ölülerden medet umma var…

Bunlar hurafe olmuyor, yaðmur duasý hurafe oluyor.

Size bir þey diyeyim mi: 'Yüreksel' kuraklýk, küresel kuraklýktan bin kat daha beter. Topraklarýmýzdaki çölleþme ne ki? Asýl çölleþme bazýlarýnýn yüreklerinde. Ýnkâr her çaðda ve her zamanda oldu, olacak. Ancak inkâr, adý üstünde inkâr olduðu için inkâra davet edilmez. Çünkü inkar “yok” ile özdeþtir ve yoka davet olmaz. Fakat bizdeki inkârcý güruh yoka davetle de yetinmeyip, varý yok etmeye çalýþýyor. Galiba baþýmýza gelen en büyük felaket de bu.

Ýlahi kelam öyle diyor: “De ki: Duanýz olmasaydý, Rabbim size ne diye deðer verecekti ki?”

Neymiþ? Dua bir deðer meselesiymiþ? Deðer düþmanlarýndan, duanýn deðerini anlamalarýný nasýl bekleyelim?

                                                                      Sami Hocaoðlu